----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
De keizersnede
Meer onderwerpen over schapen en koeien vind je hier.
Voor vrouwen was bevallen vroeger een hachelijke zaak. Het leek in niets op de situatie waaronder vrouwen nu bevallen. In vroeger eeuwen bevielen vrouwen tijdens het werk op het land, bonden het kind op hun rug en gingen door met hun werk. Daar hoeven we nu niet meer mee aan te komen.
Als het kind via de normale weg geboren werd hadden ze doorgaans geluk. Als dat niet lukte, dan eindigde de geboorte doorgaans met de dood van het kind en/of de moeder. We kunnen ons dat nu nauwelijks meer voorstellen. Keizersnedes werden niet of nauwelijks uitgevoerd en als ze al werden verricht eindigde ook die meestal met de dood.
Een Romeinse wet (700 v. Chr.) verplichtte het uitvoeren van een keizersnede na de overlijden van een vrouw tijdens de zwangerschap. Het redden van het kind lag hieraan ten grondslag. Het christendom nam die plicht over, nu om het kind te dopen. Het is mogelijk dat deze wet tijdens de regering van de keizers van het Romeinse Rijk omgevormd werd tot de Lex Caesarea. En daar zou dan ook het woord keizersnede (sectio caesarea) vandaan komen.
Weer anderen beweren dat de term keizersnede zijn oorsprong vindt in het Latijnse werkwoord caedere, wat snijden betekent.
Er is nog een derde, meer onwaarschijnlijke, oorsprong van het woord keizersnede. De naam zou zijn ontstaan omdat keizer Julius Caesar er mee ter wereld zou zijn gekomen. Dit is zeer ongeloofwaardig, al was het maar omdat zijn moeder niet bij de geboorte is overleden. Bovendien werden er al lang voor Caesar kinderen via een keizersnede geboren.
De eerste vermelding van een overlevende moeder in historische tijden stamt uit Zwitserland in 1500: Jacob Nufer, een varkenscastreerder, zou de operatie op zijn vrouw hebben uitgevoerd na langdurige barensnood. Zijn vrouw herstelde en kreeg later nog 5 kinderen; de boreling leefde nog 77 jaar. Het verhaal werd echter pas na 82 jaar opgeschreven wat het historisch minder betrouwbaar maakt.
De operatie bij de koe wordt bij voorkeur bij het staande dier uitgevoerd. Als de koe gaat liggen, kunnen de darmen door de operatiewond naar buiten komen, wat infectierisico veroorzaakt. Bovendien is het lastig om de ingewanden bij een liggend dier terug te plaatsen in de buikholte. Na het wassen en ontsmetten (ook bij dieren is hygiëne zeer belangrijk) wordt op verschillende plaatsen hoog tegen de rug van het rund een lokaal anestheticum geïnjecteerd. Na enkele minuten wordt vervolgens de huid, het onderhuids bind- en vetweefsel, buikspieren en buikvlies doorgesneden met een scalpel. Na opzijduwen van de pens kan de baarmoeder uit de buikholte naar buiten worden getild (dat is soms nog een enorm gewicht!) en worden ingesneden. Vervolgens wordt het kalf uit de baarmoeder gehaald.
Na controle op de aanwezigheid van bloedingen en van een eventueel tweede kalf, wordt alles weer dichtgenaaid met hechtdraad dat in enkele weken tijd vanzelf oplost. Gedurende de operatie staan sommige koeien gewoon te eten.
Bij gezelschapsdieren wordt de keizersnede bij het dier in rugligging uitgevoerd, doorgaans met een narcose die wel de moeder 'in slaap' brengt, maar geen schade toebrengt aan de ongeboren vruchten.
