Klik voor heel veel info over een diersoort op een plaatje naar keuze hieronder


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bloedonderzoek bij huisdieren
Kunt u ook wat bloed afnemen van mijn hond? Een regelmatig voorkomende vraag aan de dierenarts, die dan meestal een zogenaamd "algemeen" bloedonderzoek laat uitvoeren. Eigenaren hebben vaak hoge verwachtingen van een bloedonderzoek, maar men moet zich realiseren dat een algemeen bloedonderzoek vooral dient als aanvullende informatie naast een degelijk lichamelijk onderzoek van een hond, kat of paard en eventueel echografie en/of röntgenfoto's.

Een deel van het onderzoek kan in onze praktijk gebeuren. Snel en gemakkelijk. Soms moet het bloed echter worden opgestuurd naar een laboratorium

Hieronder een uitleg over de verschillende waarden die in bloed kunnen worden gemeten.

Wat is bloed?
Bloed is het vloeibare transportsysteem dat zorgt voor aan- en afvoer van alle voor het leven in de lichaamscellen noodzakelijke bouw- en afvalstoffen. Organen als beenmerg, lever, milt en nieren worden niet alleen "gevoed" door het bloed, zij zorgen er ook voor dat de samenstelling van het bloed zo constant mogelijk gehouden wordt . Daarmee wordt direct een beperking van het bloedonderzoek aangegeven. Het lichaam probeert lang om bepaalde waarden binnen de zogenaamde normaalwaarden te houden, ondanks het feit dat het lichaam hier wel degelijk een tekort of een overschot aan heeft. Als voor dergelijke stoffen een duidelijk tekort vermoed wordt, dat niet via het bloedonderzoek ‘zichtbaar’ is kan urine onderzoek of onderzoek van een orgaan soms uitkomst bieden. 

bloedcellen Rode en witte bloedcellen

Waardevolle gegevens
Naast een algemeen bloedonderzoek zijn zeer specifiek onderzoeken mogelijk om bepaalde vragen op te lossen. Voorbeelden hiervan zijn hormoonbepalingen, onderzoek op sporenelementen en vitaminen, en antistoffenonderzoek bij infecties. Het is ondoenlijk deze hier allemaal te bespreken. Daarom geven we slechts een toelichting op de meest gebruikte -en meest informatieve- bloedwaarden van het algemene bloedonderzoek.

Het rode bloedbeeld
Bij bepaling van het rode bloedbeeld gaat het over de rode bloedcellen (erythrocyten) die onder andere zorgen voor de aanvoer van zuurstof (bouwstof) en de afvoer van kooldioxide (afvalstof) in het lichaam. De waarde ervan in het bloed kan worden weergegeven door de Ht (hematocriet).
Een verlaagde Ht wijst op bloedarmoede (= anemie). Dit kan veroorzaakt worden door een te groot verlies (b.v. een ernstige bloeding of een worminfectie), teveel bloedafbraak of onvoldoende aanmaak van rode bloedlichaampjes in het beenmerg. Het gevolg van een te lage hematocriet is vaak een verminderd uithoudingsvermogen.
Een verhoogde Ht kan wijzen op uitdroging (door b.v. diarree of enorm zweten). Maar ook als een dier opgewonden is of hard gewerkt heeft kan de Ht verhoogd zijn doordat de reservevoorraad rode bloedlichaampjes in de milt wordt aangesproken.



Het witte bloedbeeld
Bij bepaling van het witte bloedbeeld gaat het over witte bloedcellen (leukocyten) waarbij o.a. gekeken wordt naar het totaal aantal witte bloedcellen. Verhoging van het totaal aantal witte bloedcellen (= leucocytose) kan bijvoorbeeld bij een chronische ontsteking of bij bijvoorbeeld lymfeklierkanker (= leucose) optreden. Verlaging van het totaal aantal witte bloedcellen (= leucopenie) kan bij een heftige acute ontsteking optreden.
Grote schommelingen in het witte bloedbeeld worden meestal veroorzaakt door een infectie. Om exact te weten welke infectie een paard doormaakt is echter aanvullend bloedonderzoek op antistoffen nodig. Aan de hand van het witte bloedbeeld kun je dus wel zeggen dat het dier een infectie doormaakt, maar niet welke infectie.

Nier- en leverfunctie
De nieren en lever zijn een goed voorbeeld van organen die zorgen voor het stabiel houden van de bloedsamenstelling.

De lever zorgt ervoor dat een teveel aan lichaamseiwit wordt afgebroken en omgezet in onder andere ureum. Dit ureum wordt vervolgens door de nieren uitgescheiden met de urine. Is er twijfel over het functioneren van de nieren van een dier dan kan een ureumbepaling in het bloed uitkomst bieden. Een toename van ureum in het bloed (uremie) kan veroorzaakt worden door een onvoldoende uitfiltering van ureum uit het bloed zoals bij een probleem in de nieren (veroudering, verbindweefseling van de nieren) of een probleem in de afvoerende urinewegen (niersteen of tumor) dan wel door een te groot aanbod bij verhoogde eiwitafbraak.
Bij het vermoeden van een leverprobleem wordt meestal gekeken naar een groepje enzymen dat onder andere veel in de levercellen voorkomen en die dus bij een leverbeschadiging vrij kunnen komen in het bloed. Pas als de enzymwaarden flink verhoogd zijn wordt hier, net als bij de spierenzymwaarden, betekenis aan gehecht. (Dit in tegenstelling tot waarden, zoals bijvoorbeeld het bloedsuikergehalte, die het lichaam constant probeert te houden.) Ook een verhoogde waarde van de galkleurstof bilirubine kan wijzen op een leverprobleem.

Spierfunctiewaarde
Ook bij het vermoeden van spierproblemen wordt gekeken naar de bloedwaarde van specifieke enzymen. Deze enzymen komen voor in de spiercellen en zijn verhoogd bij (ernstige) spierbevangenheid bij bijvoorbeeld het paard. Omdat deze enzymen gedeeltelijk hetzelfde zijn als die in de lever worden aangetroffen is de combinatie van het soort enzymen dat verhoogd is en natuurlijk de verschijnselen die het paard vertoont (spierstijfheid, zweten, koliek) belangrijk om de diagnose spierbevangenheid te stellen.

Eiwitgehalte en eiwitfractie
Bij het bepalen van het eiwitgehalte of de eiwitfractie in het bloed wordt gelet op het totaal eiwitgehalte van het bloed en de verdeling ervan in eiwitfracties (albumine, α-, β-, en γ- eiwit).
Het totaal eiwitgehalte kan verlaagd zijn door eiwitverlies (via de darm bij bv. diarree of via de nier bij een nierziekte), te lage opname van eiwitten met bijvoorbeeld het voer of problemen met de eiwitaanmaak in de lever.
Het totaal eiwitgehalte kan verhoogd zijn bij bijvoorbeeld uitdroging (dit is slechts een relatieve verhoging doordat er vocht is verloren) of doordat bij een ontsteking veel ontstekingseiwitten worden aangemaakt.
Bij beoordeling van de verdeling van het totaal eiwitgehalte in de verschillende fracties kunnen we denken aan de volgende afwijkingen: albumine, de bloedwaarde hiervan is verlaagd bij die nierafwijkingen waarbij albumine verloren gaat in de urine. α- eiwit, de bloedwaarde hiervan is verhoogd bij een ernstige acute ontsteking. β- eiwit, de bloedwaarde hiervan is verhoogd als het paard langdurig een worminfectie heeft. γ- eiwit, deze waarde is verhoogd bij een pussige ontsteking zoals bijv. droes bij het paard of een bijt-abces bij de kat. Met name afwijkingen in de laatste twee waarden komen vaak voor.

Toegevoegde waarde
Via het bloedonderzoek zijn dus een groot aantal waardes 'zichtbaar' te maken. Omdat de resultaten van onderzoek in getallen wordt weergegeven suggereert dit een grote nauwkeurigheid. De uitslag van een bloedonderzoek kan echter beïnvloed worden door zaken als ras, geslacht, leeftijd, omstandigheden waaronder het bloedmonster wordt afgenomen en het laboratorium waar het bloedmonster verwerkt wordt. Ook kunnen de 'normaalwaarden' die door de laboratoria gehanteerd worden nog wel eens van elkaar verschillen. Een normaalwaarde wil echter niets anders zeggen dan dat 95% van de dieren binnen de gestelde grenzen valt, maar het is dus mogelijk dat de bloedwaarde van een gezond dier erbuiten valt. Een ziek huisdier daarentegen kan een bloedwaarde hebben die (toevallig) binnen de gestelde grenzen valt. Mede daardoor zijn voor de interpretatie van een bloedonderzoek moeilijk algemene regels te geven. Het totale beeld van de toestand van het dier zal uiteindelijk bepalend zijn.